วันนี้…. 14.35 น. วันที่ 14 กรกฏาคม 2553 เสียงโทรศัพท์มือของผมดังขึ้น เป็นแม่ของผมเองที่โทรเข้ามา ช่วงสองวันนี้ผมคุยโทรศั้พท์กับแม่จนนับครั้งไม่ถ้วนมาก ทั้งหมดเป็นเรื่องของลุงของผมซึ่งเป็นพี่ชายของแม่ที่ประสบอุบัติเหตุมาร่วม 40 วันแล้ว ครั้งนี้แม่โทรมาบอกว่า “ลุงเค้าไปแล้วนะ….” ตั้งแต่เด็กทุกวันปีใหม่ครอบครัวทางแม่ของผมจะรวมตัวกันจัดงานปีใหม่ที่บ้านยาย ผมจำไม่ได้แล้วว่าปีแรกที่จัดนั้นมันเป็นปีไหน ที่จำได้คือมันเป็นวันที่พวกเด็กๆมีความสุขมากเราจะได้กินดื่มกันอย่างเต็มที่ และแน่นอนมันเป็นวันที่พวกเราจะได้รับเงินขวัญถุงปีใหม่จากบรรดาญาติผู้ใหญ่กัน รวมทั้งมีการจับฉลากของขวัญปีใหม่ และของขวัญที่ทุกคนเฝ้ารอทั้งเด็กและผู้ใหญ่นั่นก็คือของขวัญของลุงทรง ผมก็เป็นเด็กคนหนึ่งที่เฝ้าฝันว่าปีนี้จะจับได้ของขวัญของลุงทรงหรือเปล่า แต่วันหนึ่งผมก็เห็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ของลุงทรงนั่นคือความรักที่ลุงมีให้แก่คนในครอบครัว ชีวิตครอบครัวของลุงทรงในจบลงในเวลาไม่นานนัก ผมยังจำไม่ได้เลยว่าเคยเห็นหน้าน้องชายที่เป็นลูกของลุงบ้างหรือ รู้แต่ว่าลุงมีลูกชายชื่อจิบ เป็นหลานชายคนที่เจ็ดของตากับยาย (ผมเป็นหลานคนที่สอง) แต่ความรักที่ลุงมีให้กับพี่น้องโดยเฉพาะพ่อกับแม่ของลุงนั้นติดตรึงใจของผมมาก ภาพของลุงที่หลั่งน้ำตาแห่งความอาลัยรักเมื่อวันที่เผาน้าช้าง น้องชายของลุง วันนี้นผมนั่งอยู่ข้างลุงทรง ร่างน้าช้างกำลังถูกเผาอยู่ในเมรุ พวกเรานั่งพนมมือส่งน้าผู้เป็นที่รัก ลุงทรงผู้เป็นพี่ชายของน้าช้างนั่งพนมมือน้ำตาหลั่งไหลอกมาอย่างไม่ขาดสาย ผมสัมผัสได้ถึงความรักที่ลุงมีให้แก่คนในครอบครัวเป็นครั้งแรกก็วันนั้นเอง ภาพของลุงทรงที่ติดตรึงใจนอกจากบุคลิกภาพที่เป็นคนเปิดเผย ร่าเริง รักสนุก มีพวกพ้องมากมาย แต่ภาพที่ผมประทับใจคือยามที่ลุงลาพ่อลแม่ของลุง ทุกครั้งลุงจะก้มกราบลงแทบตักของตาและยาย ผมสัมผัสได้ถึงควารักที่ลุงมีต่อพ่แม่องท่านอย่างที่สุด เป็นความรักและความคิดถึงทีจะต้องจากพ่อแม่ไปอีกแล้ว วันนี้เป็นวันที่ลุงจากพ่อแม่และครอบครัวที่ตนเองรักเป็นที่สุดโดยไม่มีโอกาสกลับมาอีกแล้ว แต่ผมเชื่อเหลือเกินว่าความรักที่ลุงมีต่อทุกคนไม่ว่าจะป็นพ่อแม่ญาติพี่น้อง รวมทั้งเพื่อนผองมากมายของลุงจะยังคงอยู่ตลอดไป อย่างน้อยก็ในหัวใจของผม ช่วงที่ลุงนอนป่วยในโรงพยาบาลเป็นช่วงเวลาที่ทำให้ผมได้เรียนรู้ถึงอานุภาพของความรักและมิตรภาพ เห็นถึงสิ่งที่ลุงเป็นที่สะม้อนกลับมาด้วยแรงใจอันล้นหลามที่มาเยี่ยมเยียน แม้ว่าลุงจะไม่สามารถทักทายใครได้เลย แต่ผมเชื่อเหลือเกินว่าลุงรับรู้และสัมผัสได้ถึงความห่วงและแรงใจที่ทุกคนพยายามส่งถึง ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ ลุงอยุ่ในอาการโคมา มีภาวะแกนสมองช้ำแพทย์ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยใดๆได้ [...]
ความเห็นล่าสุด