ช่วง 2-3 ปี มานี้เวลาผมออกไปซื้อของแถวบ้านเวลาเย็นๆ จะมีภาพที่ผมเห็นเป็นประจำอยู่ภาพหนึ่ง คือภาพที่ผู้ชายคนหนึ่งอุ้มเด็กผู้หญิงตัวเล็กเดินไปมาแล้วหยุดคุยกับผู้คนแถวนั้น ตั้งแต่หนูน้อยคนนี้ยังแบเบาะไม่รู้เรื่องอะไรจนเดี๋ยวนี้กลายเป็น สาวตัวน้อยๆ (น้อยมาก) ที่วิ่งเล่นพูดคุยกับผู้คนที่เธอคุ้นเคยอย่างฉะฉาน เล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ มาร้องเพลงพร้อมท่าเต้นที่เรียนมากโรงเรียนเนสเซอร์รี่ คำถามที่คอยถามจากป่าป๊า ท่าสวัสดีที่สวยที่สุดเท่าที่เธอทำได้ยามที่เราได้เจอกัน ทั้งหมดนั้นทำให้ผู้คนแถวนั้นทุกคนมีรอยยิ้มเปื้อนอยู่บนหน้ารวมทั้งผมด้วย เธอมีชื่อที่น่ารักว่า “น้องพอเพียง” ทุกวันที่ผมได้เห็นความน่ารักของเด็กคนนี้ทำให้ผมนึกย้อนถึงตัวเองในสมัยที่เราเป็นเด็ก ตอนนั้นเราเป็นอย่างไร เราคิด เราชอบ เรามองเห็นอะไรอยู่ในสายตาบ้าง ความทรงจำเก่าสุดที่ผมนึกออกตอนนั้เป็นวันที่คุณพ่อกำลังพาผมไปสมัครเข้าเรียน ด้วยวัยสองขวบกว่าๆของผมในตอนนั้น ผมจำความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตัวเองตอนนั้นได้ไม่ชัดเจนเท่าไหร่ แต่รู้ว่าเป็นความรู้สึกตื่นเต้น และลุ้นว่าเราจะได้เข้าเรียนหรือไม่ ภาพที่นึกออกคือภาพที่ตัวผมเองนั่งอยูในรถ น่าจะนั่งรอผลการเจรจาของพ่อกับครู มาจำได้อีกทีคือผมได้เดินไปที่ห้องเรียนชั้นอนุบาล แต่ไม่ใช่โรงเรียนแรกที่พ่อพาไป นึกออก ว่ามีเพื่อนผู้หญิงที่อายุมากกว่าผม (ที่จริงทุกคนก็อายุมากกว่าผม) เป็นคนเดินมาจูงมือผมไปนั่งหรือเล่นในกลุ่มด้วย นึกภาพตัวเองที่ร้องไห้หาแม่ไม่ออกแต่นึกภาพที่แม่มาป้อนนมก่อนนอนกลางวันที่โรงเรียนได้ พยายามนึกว่าเราเคยทำอะไรที่ดูน่ารักๆ หรือทำให้คนรอบข้างหน้าเปื้อนยิ้มเหมือนน้องพอเพียงทำบ้างหรือเปล่า ภาพที่ผมนึกออกมีแต่ภาพที่ผมเล่นกับเพื่อน ไม่วาจะเล่นขายของ เล่นพ่อแม่ลูก เล่นเป็นครู เล่นปีนป่าย ปั้นทราย วิ่งไล่จับ เล่นต่อสู้ ภาพที่อยู่กับครอบครัว นอนหนุนแขนพ่อดูทีวี ซ้อนจักรยานแม่ไปโรงเรียน ไปเล่นกับพวกน้าๆ ไปลุ้นกับพ่อที่ข้างห้องคลอดตอนแม่คลอดน้อง นึกถึงตัวเองตอนนี้ก็เริ่มมีรอยยิ้มบางๆขึ้นมาบ้างครับ นึกถึงอุปนิสัยของผมตอนเด็กๆ ผมเป็นเด็กที่ขี้อายมากๆครับ ถึงขั้นขี้กลัวด้วยซ้ำ [...]
ความเห็นล่าสุด