ก็มันอยากเขียน

วันนี้ผมนอนไม่หลับ ไม่รู้เป็นอะไร หลังจากเพิ่งกลับจากการไปจัดรายการวิทยุ มันเหมือนมีความคิดอะไรบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในหัว แต่มันก็ไม่ชัดเจนเรียบเรียงออกาให้แม้แต่ตัวผมเองจะรู้เรื่องหรือเข้าใจมันได้ยากลำบากเต็มที ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากว่าวันนี้ผมใช้ความคิดค่อนข้างมาก เพราะต้องช่วยโปรดิวเซอร์รายการคิดปรับปรุงแก้ไขรายการกันใหม่ หลงจากจัดรายการมาได้ 2 เดือนก็รายการที่ผมทำอยู่ก็มีอันต้องโดยย้ายเวลา จากเดิม 2 ทุ่มถึง 5 ทุ่ม ก็ต้องเลื่อนออกไปอีก 1 ชั่วโมงเป็น 3 ทุ่มถึงเที่ยงคืน ด้วยเหตุผลบางอย่างของสถานี ทำให้รูปแบบรายการที่กำลังลงตัวแล้วต้องมาปรับเปลี่ยนกันยกใหญ่ และวันที่ผ่านนี้ก็เป็นวันแรกท่เราได้ลองจัดรายการในรูปแบบใหม่ ซึ่งผลที่ออกมาก็ยังไม่ดีเท่าที่คิดไว้ แต่นั่นอาจเป็นเพราะนี่เป็นวันแรกทั้งผู้ฟังอาจยังปรับตัวเองไม่ทัน (ตัวคนจัดเองก็ด้วย) ก็เลยใจทย์ให้ต้องคิดแก้ไขกันอย่างเร่งด่วน ก็เลยทำให้ผมนอนไม่หลับ เพราะสมองมันยังไม่ยอมหยุดคิดเสียที หลังจากนอนพลิกไปพลิกมาหลายตลบผมก็เลยตัดสินใจลุกขึ้นมาเปิดคอมฯ และก็ลงมือเขียนบทความชิ้นนี้ โดยมีจุดมุ่งหวังเพียงแค่ได้ระบายสิ่งที่อยู่ในหัวออกมาให้หมด แล้วจะได้ไปนอน (นั่นทำให้บล็อกนี้เคลื่อนไหวเสียทีหลังจากนิ่งไปนาน)

อย่างที่กล่าวไว้ข้างต้นว่าตอนนี้แม้ผมจะมีความคิดต่างๆ อยู่เต็มสมองแต่มันก็ไม่เป็นระเบียบเสียทีเดียว มันดูกระจัดกระจาย และมีมากเรื่องเกินไป สิ่งที่ผมเขียนออกมานี้จึงแทบจะไม่ได้กลั่นกรองเลย คิดอย่างไรก็เขียนไปทันที แต่อตนนี้ผมตัดสินใจแล้วว่าจะเขียนเกี่ยวกับเรื่องการไปจัดรายการวิทยุ

พอมานึกว่าผมได้ไปจัดรายการวิทยุได้อย่างไร มันก็เป็นเรื่องที่นอกเหนือการอธิบายจริงๆ น่าจะบอกได้เพียงแต่ว่าโชตชะตาพาไป ทั้งที่ตัวผมเองไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสได้มาทำในสิ่งนี้ แต่อยู่ดีๆก็ได้เข้ามา ซึ่งผมก็รู้สึกว่ามันเป็นโอกาสที่ดีเป็นประสบการณ์ที่ล้ำค่ามากอย่างหนึ่งในชีวิต ผมได้เข้ามาสัมผัสกับการทำรายการวิทยุ ได้เห็นทั้งเบื้องหน้า เยื้องหลัวและเบื้องลึกบางอย่างในวงการนี้ แม้จุดที่ผมได้ไปสัมผัสจะเป็นเพียงจุดเล็กๆ แต่นั่นก็ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรอีกมากมาย

รายการที่ผมจัดในตอนแรกคือรายการ Teen Together เป็นรายการที่เปิดพื้นที่ให้วัยรุ่นได้เข้ามาพูดคุย ปรึกษา หรือระบายสิ่งต่างๆ โดยมีผม(สลับกับคนอื่นๆ)ที่เป็นนักจิตวิทยาเป็นผู้ช่วยเหลือ ช่วงแรกที่จัด (ตั้งแต่เมษายนปี 52) ผมได้จัดในวันศุกร์ตอน 4 ทุ่ม จนถึง 5 ทุ่ม ก็จัดมาเรื่อยๆ ตัวรายการก็มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบเล็กๆน้อยๆมาตลอดมาจนถึงสิ้นปี52 ผมจำได้ว่าครั้งแรกที่ไปจัดรายการนั้น ตัวผมมีความรู้สึกตื่นเต้นพอประมาณ (พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้) จำได้ว่าผมมีปัญหากับการใช้ไมค์อยู่เล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าควรจะพูดดังแค่ไหน ต้องอยู่ใกล้หรือไกลไมค์แค่ไหนถึงจะพอดี แต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับจิตใจผมเท่าไหร่ รู้แต่ว่าพยายามทำให้เต็มที่ มานึกๆดูตอนนี้ ผมว่าตอนนั้นผมเกร็งเหมือนกันนะแม้ว่าสิ่งที่ออกมามันจะดูไม่เป็นอย่างนั้น แต่ผมรู้สึกได้เลยว่าผมไม่ค่อยผ่อนคลายเท่าที่ควร อย่างไรก็ตามผมก้รู้สึกดีกับการัดรายการในครั้งแรกของผมทีเดียว มันมีความรู้สึกที่สนุก ท้าทาย ต้องคิดไวทำไว เพราะเป็นรายการสด ก็ต้องคอยแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าให้ทัน จำได้ว่าผมมีการพูดแถๆในเรื่องอะไรสักอย่าง น่าจะเป็นคำพูดที่ฝากให้คนฟังก่อนปิดช่วงที่ผมทำ ผมว่ามันเป็นประสบการณ์ที่ดี ผมรู้สึกขอบคุณอาจารย์โสรีช์อยู่เสมอ คำสอนของอาจารย์ช่วยชีวิตผมมาหลายครั้ง และก็ทำให้ผมมีชีวิตที่มีความหมายได้ มันอยู่กับผมในทุกๆขณะไม่ว่าจะเป็นการทำงานหรือการใช้ชีวิต มันเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้ท่องจำ แต่ผมรู้สึกว่ามันซึมอยู่ พอถึงเวลาที่จะต้องใช้มันก็ออกมาเอง ในการจัดรายการวิทยุนี่ผมก็ได้สิ่งเหล่านี้ช่วยไว้หลายครั้ง นอกจากช่วยผมแล้วสิ่งที่อาจารย์สอนก็ยังไปช่วยผู้ฟังหรือแม้แต่นักจัดรายการที่ทำคู่กันก็มาบอกกับผมว่าเข้ารู้สึกว่าเขาได้นำสิ่งที่ผมพูดซึ่งมาจากคำสอนของอาจารย์ที่ปลูกฝังอยู่ทั้งเนื้อตัวและหัวใจของผมไปช่วยให้ชีวิตของเขาผ่านพ้นสภาวะที่ทุกข์ใจได้

ตอนนี้(ที่กำลังเขียน)เวลา 2.35 น. ผมรู้สึกว่าใจสงบและความง่วงก็เข้ามาครอบงำมากแล้ว ไว้ครั้งหน้าผมจะมาเขียนต่อแล้วกันนะครับจะพยายามไม่ให้เว้นช่วงนานเกินไป